top of page

Ludwig van BEETHOVEN

17 Aralık 1770 - 26 Mart 1827

 

Neo-Klasik protreleri ile tanınan Alman ressam

Joseph Karl Stieler'in (1781-1858) 1820 yılında,

Bavyera Kraliyet ressamıyken yaptığı ve en bilinen

çalışması olan Beethoven portresi. 

Senfoni No:1, Do Majör, Op.21

Eserin Bölümleri:

     Adagio molto – Allegro con brio 

     Andante cantabile con moto 

     Menuetto : Allegro molto e vivace 

     Adagio – Allegro molto e vivace

Bestecinin erken dönem hamisi Baron Gottfriedvan Swieten'e ithaf edilen Do Majör tonundaki ve dört bölümden oluşan senfoninin ne zaman tamamlandığı bilinmemekle birlikte 1801'de yayınlanmıştır. Öğretmeni Johann Georg Albrechtsberger ile kontrpuan çalıştığı zamanlara denk gelen, final bölümüne ait olan eskizlerin varlığı, 1797 yılından sonra, 1800 yılından önce bir tarihte tamamladığını düşündürmektedir. Eserin prömiyeri 2 Nisan 1800 tarihinde, bestecinin Viyana'da ismini duyurmak açısından çok önemli bir konserde gerçekleştirilmiştir. Çalgılaması ikili orkestra düzeninde ve timpani ile oluşturulmuştur ve buna göre orkestrada 2 flüt, 2 obua, 2 klarinet, 2 fagot, 2 korno, 2 tropmpet, timpani ve yaylı çalgılar bulunmaktadır. 

Birinci bölümün başlangıcı 12 ölçülük ağır bir kısımda asıl tona dolaylı şekilde ulaşılan bir müzikal espriyi barındır. Eserin ana tonu olan Do Majör'e ağır bölüm içerisinde kademeli olarak ulaşılır. Birinci bölüm sonat formundadır. Sonat formu yapısı kısa bir tanımla edebiyattaki giriş gelişme sonuç kalıbını andıran şekilde sergi, geliştirme ve yeniden sergi olarak özetlenebilir. 

İkinci bölüm alt dominant, yani Fa Majör tonunda, tempo yürüktür. 2. flüt bölüm boyunca tacettir yani bölüm boyunca görevi yoktur. 

Üçüncü bölümün başlığı bu senfonide Menuetto olarak işaretlenmesine ve o güne kadarki gelenekte de bu şekilde yapılması adeti olmasına karşın, besteci bundan sonra yazacağı senfonilerinde kullanacağı bir tabiri geliştirmeye başlar. Bu sebeple bölüm "Allegro molto e vivace" yani oldukça hızlı ve canlı olarak işaretlenmiştir. Beethoven, daha sonraki senfonilerinde hızlı bir menuet demek yerine 3. bölümlerine Scherzo (şaka) başlığını yazacaktır. 

Son bölüm yine alışıla gelmedik bir şekilde ağır bir açılışa sahiptir. Birinci kemanların yaptığı bu açılış sonrasında daha hızlı şekilde çalınan bölüm başlar. Bu yine sonat formunda bestelediği bölümde Beethoven, Haydn'ın geleneksel üslubunda kullandığı şekilde dizilere çok yer vermiş ve ustasını bu şekilde selamlamıştır. 

Müzik tarihinde devir değiştiren bir besteci olarak Beethoven'in geleneğe veda edişi niteliğinde, görece geleneksel olmasına karşın yeniliğe de adım atmış olduğu senfonisi olduğu söylenebilir. Özellikle sforzando ve fortepiano nüansların kullanım sıklığı, dinamikler arası kontrasta verdiği önemi ve yeri gösterirken, aynı zamanda romantizmin dalgalı duygularına da ışık tutarak tohumlarını eker. Senfoni No:1'de, besteci, hem geleneksel tarafıyla geçmişin geleneğine hakim olduğunu göstermekte, hem de yenilikleri ile buluşlara yelken açacağının müjdesini vermektedir.

beethoven.jpg
bottom of page